صدا کن مرا

صدا کن آن نام عظیم را

بشکن این خوی حقیر را

تف‌کن آن نوش دست‌ ساز را

بنوش این جام نفس‌ساز را

رها کن آن سخن مغز را

بخوان این سخن نغز را

ول‌کن آن سنت پست را

بپا‌کن این رسم وصف‌ را

خاک کن آن غریزه جمع را

زنده کن این ضمیر فرد را

پاره کن آن زنجیر فصل را

بیانداز این حلقه وصل را

برکش آن صورت ناشکیل را

تن کن این سیمای جمیل را

جمع کن آن بساط حریر را

پهن کن ‌این سفره سفیر را

بیانداز آن فانوس کم‌سوز را

بیافروز‌ این چراغ درونسوز را

پاک کن آن نقشهای سرد را

منقوش کن این سینه‌های‌ پردرد را

فریاد کن زمزمه‌های آن بنده غلام را

که باز فریاد کرد این ناله‌های جان را