شمارۀ 129 - غزلی از حامد عسکری

عشق قلیانی‌ست با طعم خوش نعنا دو سیب

هرچه با تنهایی من آشناتر می‌شوی

دیرتر سرمی‌زنی و بی‌وفاتر می‌شوی

هرچه از این روزهای آشنایی بگذرد

من پریشان‌تر، تو هم بی‌اعتناتر می‌شوی

من که خرد و خاکشیرم! این تویی که هر بهار

سبزتر می‌بالی و بالابلاتر می‌شوی

مثل بیدی زلف‌ها را ریختی بر شانه‌ها

گاه وقتی در قفس باشی رهاتر می‌شوی

عشق قلیانی‌ست با طعم خوش نعنا دو سیب

می‌کشی آزاد باشی، مبتلاتر می‌شوی

یا سراغ من می‌آیی چتر و بارانی بیار

یا به دیدار من ابری نیا، تر می‌شوی

گر سراغ من می‌آیی چتر و بارانی بیار

یا به دیدار من ابری نیا، تر می‌شوی