شمارۀ 40 - غزلی از جواد محقق نیشابوری

فریاد قرن ها                       

رفتی و هیچکس ننشیند به جای تو

گریه کنم به حال خودم یا برای تو

بر شاخسار خشک وطن بلبلی نماند

 تا ناله سر دهد ز دل ما به جای تو

خوش خوانده اند گرچه دراین عرصه دیگران

اما ندارد آن همه حال و هوای تو

بس برده ایم لذت اوج و فرودها

یک چیز دیگر است ولی نغمه‌های تو

تنها نه ترجمان دل ما در این زمان

فریاد قرن‌هاست نهان در صدای تو

آن سان که زنده کرد زبان را حکیم توس

موسیقی است زنده به نای و نوای تو

ای خاک پای مردم ایران بیا ببین

مردم چگونه اند کنون خاک پای تو