اپیزود هفتاد و دوم - بهارخوانی ( دل تنها )

مگر از این تنهاتر میشود دیگر دل من

کس ندانم چون موجی که بخواند ساحل من

من همانم که ندانم لحظه ای جز به پریشانی و اندوه

به که گویم درد دل را که شود تکرار در آینه ی کوه

تا قیامت پاییزیست این جهان باطل من

پیله ای از تنهایست در نهایت حاصل من

تا قیامت پاییزیست این جهان باطل من

پیله ای از تنهاییست در نهایت حاصل من

من همانم که ندانم لحظه ای جز به پریشانی و اندوه

به که گویم درد دل را که شود تکرار در آینه کوه

من همانم که ندانم لحظه ای جز به پریشانی و اندوه

به که گویم درد دل را که شود تکرار در آینه کوه