شمارۀ 179 - غزلی از لاله تذکری

آشفتۀ لب‌های تواَند این غزلیات!

می خواهمت از دل چه بخواهی چه نخواهی

جز عشق تو پیداست مرا نیست گناهی

بی تاب، نگاهم کن و بگذار مرا باز

با نیم نگاهی بکشانی به تباهی

انگار بعید است که دیگر بتوانم

من چشم بپوشم ز نگاهت به نگاهی

آشفتۀ لب‌های تواند این غزلیات

دل‌بستۀ لبخند توام بر سر راهی

من شعر سرودم چه بخوانی چه نخوانی

می خواهمت از دل چه بخواهی چه نخواهی