شمارۀ 156 - غزلی از علی‌رضا بدیع

ای باد سبکسار! مرا بگذر و بگذار

تو ماهی و من ماهیِ این برکۀ کاشی

اندوه بزرگی‌ست زمانی که نباشی

آه از نفس پاک تو و صبح نشابور

از چشم تو و حجرۀ فیروزه تراشی

پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار

فیروزه و الماس به آفاق بپاشی

ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار

هشدار! که آرامش ما را نخراشی

هرگز به تو دستم نرسد ماهِ بلندم

اندوه بزرگی‌ست چه باشی چه نباشی!