شمارۀ 28 - غزلی از قیصر امین‌پور

آتش ترانه‌ای به زبانِ زبانه‌ها             

ای عشق! ای ترنّمِ نامت، ترانه‌ها

معشوقِ آشنایِ همه عاشقانه‌ها

ای معنیِ جمال، به هر صورتی که هست

مضمون و محتوایِ تمام ترانه‌ها

با هر نسیم، دست تکان می‌دهد گلی

هر نامه‌ای ز نامِ تو دارد نشانه‌ها

هر کس، زبانِ حالِ خودش را، ترانه گفت:

گل با شکوفه، خوشۀ گندم به دانه‌ها

شبنم به شرم و، صبح به لبخند و، شب به راز

دریا به موج و موج به ریگِ کرانه‌ها

باران قصیده‌ای است، تر و تازه و روان

آتش ترانه‌ای به زبانِ زبانه‌ها

اما... مرا زبانِ غزلخوانیِ تو نیست!

شبنم، چگونه دم زند از بی‌کرانه‌ها؟

کوچه به کوچه سر زده‌ام، کو به کویِ تو

چون حلقه در‌ به ‌در زده‌ام، سربه‌خانه‌ها

یک لحظه از نگاهِ تو کافی‌ست تا دلم

سودا کند دمی، به همه جاودانه‌ها