38. خادم

باران مبار، اینجا کسی مشتاق باران نیست......

گندم نخورده‌ام که زندانی‌ام کنید......

میان چشم من و تو، فاصله بسیار است......

خاطراتت محال است که از یاد رود......

رودی که سنگ را به آتش کشید و رفت......

تاکی عبوس به یک کاج حسادت می‌کرد......

ما پیل تنیم و همه جایمان پر از زخم......

زلیخا یوسفش را مست و حیران دیده بود ......

زایید همان روز کلامی و ندانست ......