37. باران مبار

گندم نخورده‌ام که زندانی‌ام کنید......

میان چشم من و تو، فاصله بسیار است......

خاطراتت محال است که از یاد رود......

رودی که سنگ را به آتش کشید و رفت......

تاکی عبوس به یک کاج حسادت می‌کرد......

ما پیل تنیم و همه جایمان پر از زخم......

زلیخا یوسفش را مست و حیران دیده بود ......

زایید همان روز کلامی و ندانست ......

من دریا زده را موج چه کاری دارد......