28. دریا زده

دلم می‌سوزد ای دل، آشیانت پر ز درد......

در میان شاعران، جمعی نشسته بی امان......

ترتیب مرا هم بدهید نوبت اگر شد ......

اگر از جاده حسرت، به خداوند رسیداین زلیخاست که با اشک به لبخند رسید......

همان هنگام که چشمانت به ناگه سمت او افتاد......

اگر مانند کوهی سخت صدایم در نمی آید......

از ماه بعید است که دلگیر بگیرد......

میدانم اگر دلت به دریا باشد......

شعر همینقدر که رسوا شده حاضر باشد......