24. چشمانت

اگر مانند کوهی سخت صدایم در نمی آید...

از ماه بعید است که دلگیر بگیرد...

میدانم اگر دلت به دریا باشد...

شعر همینقدر که رسوا شده حاضر باشد...

هوای خاطرت عالی تر از هر دفعه آمد سمت چشمانم......

بین همه لغات، تنها نصیبم شد...‍‍

چشمی که زمانی به هدر داده امانش...

معشوقی از کوچه گذشت و تاب نداشت...

زائیدن دوباره افکار فایده نداشت...