16- دوشنبه، 14 مارچ 2005

با H و چند نفر از رفقا برای شما بیرون آمده­ ایم؛ یک پیتزافروشی با نمای بیرونی آجری، غرق در نور نئون، منوهایی داخل تخته­ شاسی، سیستم سفارشی با پیچیدگیهای بیهوده و بدون حضور تقریباً هیچ گارسونی. وقتی غذای­تان را سفارش می­دهید، یک ماسماسک که هنگام آماده ­شدن غذا، هم زنگ می­زند و هم ویبره تحویل­تان می­دهند، تا خودتان برخیزید و بر سرامیک­هایی که به شکلی هنرمندانه چپ ­و چوله بر زمین نصب شده­اند قدم ­رنجه کرده و پیتزای­تان را از مسئول بی­ حوصلۀ مربوطه تحویل بگیرید؛ همان ­کسی که آن پشت جا خوش کرده و به یقین رسیده که هیچ­کس از او نمی­خواهد آن دوازده و نیم درصد هزینۀ سرویس ­دهی را وقتی واقعاً هییییچ سرویسی نمی­دهند از صورت­حساب کسر کنند.