۷_ ابله محله

این بخش ستایشی است از ضعف، کندی و ندانستن؛ ارزش‌هایی که در جهان مدرن سرکوب شده‌اند. ابله با نخواستن، با ندانستن و با نگاه‌کردن، به نوعی دانایی شهودی دست پیدا می‌کند؛ دانایی‌ای که از جنس عشق، سکوت و حضور است، نه منطق و استدلال.

فضا در متن بوبن، فضایی خلوت و تهی است؛ اما این تهی‌بودن به معنای فقدان نیست، بلکه امکان حضور معناست. سکوت، فاصله، نور و انتظار، عناصر اصلی این فضا هستند. جهان در نگاه آلبن ساده می‌شود و همین سادگی، عمق می‌آفریند. بوبن نشان می‌دهد که معنا نه در انباشت تجربه‌ها، بلکه در دقت به لحظه‌های کوچک و نادیده شکل می‌گیرد.