اپیزود سی و یک : کافه‌های پاتوقی در تهران

در این قسمت از گذر خیال، رد قدم‌های خسته‌ی شاعران و نویسندگان را دنبال می‌کنیم؛ همان‌ها که روی صندلی‌های چوبی کافه‌ها، میان بخار قهوه و بوی کاغذ، جهان تازه‌ای می‌ساختند.

☕ از کافه فردوسی با صاحب ارمنی‌اش که به خاطر سبیل‌های افسانه‌ای‌اش «سبیل» صدا می‌زدند، تا کافه ماسکوت با موسیو ایزاک فرانسوی که شب‌هایش، پناهگاه صادق هدایت بود…

📚 از فال‌گیر مرموزی که ته‌فنجان قهوه‌ی فروغ فرخزاد را دید و چیزی گفت که تا امروز معما مانده، تا بحث‌های داغ نیما و جلال و چوبک در سایه‌ی درختان مو و سپیدار کافه شمشاد…

🏛 از صدای ویلن و خیمه‌شب‌بازی در کافه شهرداری تا رایحه‌ی شکلات آیریس مخصوص آی‌بتا…

🍽 و رستورانی که باقالی‌پلویش زبانزد بود؛ جایی برای شاعران گرسنه، کشتی‌گیرها، و مشتی‌های تهرون: آقا رضا سهیلا

🎭 این‌بار، در کوچه‌های فراموش‌شده‌ی تهران، از درِ کافه‌ها وارد می‌شویم…

آنجا که هنوز سایه‌ی خیال آدم‌ها روی میزها جا مانده است.