شمارۀ 88 - غزلی از پروانه نجاتی

مملو از غرور پَرکشیدنم‏

من همیشه عاشق پریدنم‏

عاشق به آسمان رسیدنم‏

عاشقِ کرانه‏ هاى دوردست‏

تشنه ستاره سرکشیدنم‏

گرچه بسته است بال‏‌هاى من‏

مملو از غرور پَرکشیدنم‏

کیست باورم کند که مردن است‏

طعم تلخِ زندگى چشیدنم‏

دور مى‏‌شوى و ذوب مى‏‌شوم‏

نقره داغ روى تو ندیدنم‏

پشت میله‏‌هاى سهمگین وهم‏

ناگزیرِ از تو دل‏ بریدنم.