حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۲

۱ ‌

خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست ‌

گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست ‌

۲ ‌

مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاند ‌

زمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست ‌

۳ ‌

ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشود ‌

نسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست ‌

۴ ‌

مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کرد ‌

ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست ‌

۵ ‌

چو نافه بر دلِ مسکینِ من گره مَفِکن ‌

که عهد با سرِ زلفِ گره‌گشایِ تو بست ‌

۶ ‌

تو خود وصالِ دگر بودی ای نسیمِ وصال ‌

خطا نِگر که دل امید در وفایِ تو بست ‌

۷ ‌

ز دستِ جورِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت ‌

به خنده گفت که حافظ برو، که پایِ تو بست؟ ‌