افسانه

هربار که سر میز محاکمه خودش رفته،فهمیده هزار منصور، حلاج است . هزار منصورِ حلاج، فدای اویی که با معشوقش به یگانگی رسید و فدایش شد. هزار مجنون بیان زده، فدای اویی که جای خالی را نتوانست پر کند، پیر شد ...

از پیچ کوچه‌ی نزدیک خانه‌شان که رد می‌شدیم، پیرمردی با هودی کلاه دار سیاه، که همیشه کلاه هودی را روی سرش می‌کشید، زانو به بغل، ساکت و غمناک، می‌نشست در پیاده روی خاکی.......

من آخرین کشته شده جنگم توی اون شهر آبادمن غم چشم پلنگم که زخم آهو رو دید ولی بچه هاش گشنه بودنمن همون لیست کارای انجام نشدممن بی تو یه خط صافم بی شکل و تمثیلمن همون برفی کوتاهی هستم که بعد بارون رو زم...

ارزو کن.......

تا همونجایی که دیگه شوقی نداری بهم بگی دوسم داری اما من میفهمم که دوستم داری...تا همونجا دوستت دارم!...

من نه شعر و ترانه عاشقانه می‌فهمیدم نه هیچی تا اینکه تو اومدی....تو شدی دلیل.......

بخشی از این پادکست:من ته قصه خودمو نمیدونم.... اما تو...تهش کنار یکی دیگه پیر میشی.همسرت طی یه حادثه ای، عارضه ای، چیزی، میمیره...حالا نوبت منه که لااقل کنارت بمیرم!...