غزل شانزدهم - دانۀ خال

دانۀ خال

غزل شمارۀ 120

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست

طاقت بار فراق این همه ایّامم نیست

خالی از ذکر تو عضوی چه حکایت باشد

سر مویی به غلط در همه اندامم نیست

میل آن دانۀ خالم نظری بیش نبود

چون بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست

شب بَر آنم که مگر روز نخواهد بودن

بامدادت که نبینم طمع شامم نیست

چشم از آن روز که برکردم و رویت دیدم

به همین دیده سرِ دیدنِ اقوامم نیست

نازنینا مکن آن جور که کافر نکند

ور جهودی بکنم بهره در اسلامم نیست

گو همه شهر به جنگم به‌ در آیند و خلاف

من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست

نه به زرق آمده‌ام تا به ملامت بروم

بندگی لازم اگر عزّت و اکرامم نیست

به خدا و به سراپای تو کز دوستی‌ات

خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست

دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی

به دو چشم تو که چشم از تو به اِنعامم نیست

سعدیا نامتناسب حَیَوانی باشد

هر که گوید که دلم هست و دلارامم نیست