غزل نوزدهم - سخن تلخ

سخن تلخ

غزل شمارۀ 149

چه لطیف است قبا بر تن چون سرو روانت

آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت

در دلم هیچ نیاید مگر اندیشۀ وصلت

تو نه آنی که دگرکس بنشیند به مکانت

گر تو خواهی که یکی را سخن تلخ بگویی

سخن تلخ نباشد چو برآید به دهانت

نه من انگشت‌نمایم به هواداری رویت

که تو انگشت‌نمایی و خلایق نگرانت

درِ اندیشه ببستم، قلمِ وَهم شکستم

که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت

سرو را قامت خوب است و قمر را رخ زیبا

تو نه آنی و نه اینی که هم این است و هم آنت

ای رقیب ار نگشایی درِ دلبند به رویم

این‌قدَر بازنمایی که دعا گفت فلانت

من همه عمر بر آنم که دعاگوی تو باشم

گر تو خواهی که نباشم تن من بَرخیِ جانت

سعدیا چاره ثبات است و مُدارا و تحمّل

من که محتاج تو باشم ببرم بار گرانت