غزل بیستم - گل‌بُن خرامان

گل‌بُن خرامان

غزل شمارۀ 150

خوش می‌روی به‌تنها تن‌ها فدای جانت

مدهوش می‌گذاری یاران مهربانت

آیینه‌ای طلب کن تا روی خود ببینی

وز حُسن خود بمانَد انگشت در دهانت

قصد شکار داری یا اتفاقِ بُستان

عزمی درست باید تا می‌کِشد عنانت

ای گل‌بُن خرامان با دوستان نگه کن

تا بگذرد نسیمی بر ما ز بوستانت

رَختِ سرای عقلم تاراج شوق کردی

ای دزد آشکارا می‌بینم از نهانت

هر دم کمند زلفت صیدی دگر بگیرد

پیکان غمزه در دل ز ابروی چون کمانت

دانی چرا نخفتم؟ تو پادشاه حُسنی

خفتن حرام باشد بر چشم پاسبانت

من آب زندگانی بعد از تو می‌نخواهم

بگذار تا بمیرم بر خاک آستانت

من فتنۀ زمانم وآن دوستان که داری

بی شک نگاه دارند از فتنۀ زمانت

سعدی چو دوست داری آزاد باش و ایمن

ور دشمنی بباشد با هر که در جهانت