غزل سی و سوم - آهنِ افسرده

آهنِ افسرده

غزل شمارۀ 245

هر که بی او زندگانی می‌کند

گر نمی‌میرد گرانی می‌کند

من بر آن بودم که ندهم دل به عشق

سروبالا دل‌ستانی می‌کند

مهربانی می‌نمایم بر قدش

سنگ‌دل نامهربانی می‌کند

برف پیری می‌نشیند بر سرم

همچنان طبعم جوانی می‌کند

ماجرای دل نمی‌گفتم به خلق

آب چشمم ترجمانی می‌کند

آهن افسرده می‌کوبد که جهد

با قضای آسمانی می‌کند

عقل را با عشق زورِ پنجه نیست

احتمال از ناتوانی می‌کند

چشم سعدی در امید روی یار

چون دهانش دُرفشانی می‌کند

هم بُوَد شوری در این سر بی خلاف

کاین همه شیرین‌زبانی می‌کند