غزل چهل و نهم - سراپرده عمر

سراپردۀ عمر

غزل شمارۀ 363

روزگاری‌ست که سودازدۀ روی تواَم

خوابگه نیست مگر خاک سر کوی تواَم

به دو چشم تو که شوریده‌تر از بخت من است

که به روی تو من آشفته‌تر از موی تواَم

نقد هر عقل که در کیسۀ پندارم بود

کمتر از هیچ برآمد به ترازوی تواَم

همدمی نیست که گوید سخنی پیش مَنَت

محرمی نیست که آرَد خبری سوی تواَم

چشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنی

لیک ترسم که بدوزد نظر از روی تواَم

زین سبب خلقِ جهانند مرید سخنم

که ریاضت‌کش محراب دو ابروی تواَم

دست موتم نکَند میخِ سراپردۀ عمر

گر سعادت بزند خیمه به پهلوی تواَم

تو مپندار کز این در به ملامت بروم

که گرم تیغ زنی بندۀ بازوی تواَم

سعدی از پردۀ عشاق چه خوش می‌گوید

تُرک من پرده برانداز که هندوی تواَم