غزل سی‌اُم - غنچۀ گل‌نار

غنچۀ گل‌نار

غزل شمارۀ 214 

سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد

غلغل ز گل و لاله به یکبار برآمد

مرغان چمن نعره‌زنان دیدم و گویان

زین غنچه که از طرف چمنزار برآمد

آب از گل رخسارۀ او عکس پذیرفت

و آتش به سر غنچۀ گل‌نار برآمد

سجّاده‌نشینی که مرید غم او شد

آوازه‌اش از خانۀ خَمّار برآمد

زاهد چو کرامات بُت عارض او دید

از چلّه میان‌بسته به زُنّار برآمد

بر خاک چو من بی‌دل و دیوانه نشاندش

اندر نظر هر که پری‌وار برآمد

من مفلس از آن روز شدم کز حرم غیب

دیبای جمال تو به بازار برآمد

کام دلم آن بود که جان بر تو فشانم

آن کام میسّر شد و این کار برآمد

سعدی چمن آن روز به تاراجِ خزان داد

کز باغِ دلش بوی گل یار برآمد