اپیزود ۷۲: رندِ خرابات، غزل شمارهٔ ۳۵۵ بدون آهنگ

اپیزود ۷۲: رندِ خرابات

غزل شمارهٔ ۳۵۵

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

که کشم رخت به می‌خانه و خوش بنشینم

جامِ مِی گیرم و از اهل ریا دور شوم

یعنی از اهل جهان پاک‌دلی بگزینم

جز صُراحی و کتابم نبُوَد یار و ندیم

تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو

گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

بس که در خرقۀ آلوده زدم لاف صلاح

شرمسار از رخ ساقیِّ و مِی رنگینم

سینۀ تنگ من و بار غم او؟ هیهات!

مرد این بار گران نیست دل مسکینم

من اگر رند خراباتم و گر حافظ شهر

این متاعم که تو می‌بینی و کمتر زینم

بندۀ آصف عهدم دلم از راه مبَر

که اگر دم زنم، از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند

که مکدر شود آیینۀ مِهرآیینم