نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۱۷۷۱ | شد ز غمت خانهٔ سودا دلم

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۱۷۷۱ شد ز غمت خانهٔ سودا دلم در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-1771 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=3NjESEbjg1g&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=61 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. شد ز غمت خانهٔ سودا دلم در طلبت رفت به هر جا دلم ۲. در طلب زُهره‌رخ‌ِ ماه‌رو می‌نگرد جانب بالا دلم ۳. فرش غمش گشتم و آخر ز بخت رفت بر این سقف مصفا دلم ۴. آه که امروز دلم را چه شد! دوش چه گفته است کسی با دلم؟ ۵. از طلب گوهر گویای عشق موج زند موج چو دریا دلم ۶. روز شد و چادر شب می‌دَرَد در پی آن عیش و تماشا دلم ۷. از دل تو در دل من نکته‌هاست اه چه ره است از دل تو تا دلم ۸. گر نکنی بر دل من رحمتی وای دلم وای دلم وا دلم ۹. ای تبریز از هوس شمس دین چند رود سوی ثریا دلم