نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۱۴۴۹ | زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۱۴۴۹ زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-1449 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=vdO88nNIchM&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=13 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم دریاب مرا ساقی والله که چنینستم ۲. ای ساقی مست من بنگر به شکست من ای جسته ز دست من دریاب کز آن دستم ۳. بشکست مرا دامت بشکستم من جامت مستی تو و مستی من بشکستی و بشکستم ۴. ای جان و دل مستان بستان سخنم بستان گویی که نه ای محرم هستم به خدا هستم ۵. پر کن ز می پیشین بنشین بر من بنشین بنشین که چنین وقتی در خواب همی‌جستم ۶. جان و سر تو یارا بر نقد بزن ما را مفریب و مگو فردا بردارم و بفرستم ۷. والله که بنگذارم دست از تو چرا دارم تا لاف زنی گویی کز عربده وارستم ۸. خواهم که ز باد می آتش بفروزانی خواهم که ز آب خود چون خاک کنی پستم