نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۷۶۵ | هله نومید نباشی که تو را یار براند

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۷۶۵ هله نومید نباشی که تو را یار براند در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-765 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=TNiU17oHmy4&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=12 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ ۲. در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند ۳. و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند ۴. نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند ۵. چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند ۶. به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند ۷. همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند ۸. دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ ۹. هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند