نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۵۱۱ | همچو گل سرخ بُرو دست دست

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۵۱۱ همچو گل سرخ بُرو دست دست در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-511 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=U0q9DtqdzvI&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=19 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. همچو گل سرخ بُرو دست دست همچو می‌ای خلق ز تو مست مست ۲. بازوی تو قوس خدا یافت یافت تیر تو از چرخ برون جَست جَست ۳. غیرت تو گفت بُرو راه نیست رحمت تو گفت: «بیا! هست هست» ۴. لطف تو دریاست و منم ماهی‌اش غیرت تو ساخت مرا شَست شَست ۵. مرهم تو طالب مجروح‌هاست نیست غم ار شستِ توام خست خست ۶. ای که تو نزدیک‌تر از دَم به من دَم نزنم پیش تو جز پست پست ۷. گرچه یکی یوسف و صد گرگ بود از دم یعقوب کرم رَست رَست ۸. مستِ همه گَرد در این شهر ما دزد و عسس را شَهِ ما بست بست