نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۴۱۲ | آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۴۱۲ آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-412 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=6NHzRDKFw8Y&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=55 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست ۲. و آنک سوگند خورم جز به سر او نخورم و آنک سوگندِ من و توبه‌ام اشکست کجاست ۳. و آنک جان‌ها به سحر نعره‌زنانند از او و آنک ما را غمش از جای ببرده‌ست کجاست ۴. جانِ جان‌ست وگر جای ندارد چه عجب این‌که جا می‌طلبد در تنِ ما هست کجاست ۵. غمزه‌ی چشم بهانه‌ست و زان‌سو هوسی‌ست و آنک او در پس غمزه‌ست دلم خَست کجاست ۶. پرده‌ی روشنِ دل بست و خیالات نمود و آنک در پرده چنین پرده‌ی دل بست کجاست ۷. عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد و آنک او مست شد از چون و چرا رست کجاست