نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۱۶۲ | تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۱۶۲ تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-162 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=I_PLgrSP73I&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=50 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را ۲. نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را ۳. ز همه خلق رمیدم ز همه بازرهیدم نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را ۴. ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را ۵. چو من اندر تک جویم چه روم آب چه جویم چه توان گفت چه گویم صفت این جوی روان را ۶. چو نهادم سر هستی چه کشم بار کهی را چو مرا گرگ شبان شد چه کشم ناز شبان را ۷. چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی خنک آن جا که نشستی خنک آن دیده جان را ۸. ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جانی چو ز تو یافت نشانی چه کند نام و نشان را ۹. جهت گوهر فایق به تک بحر حقایق چو به سر باید رفتن چه کنم پای دوان را ۱۰. به سلاح احدی تو ره ما را بزدی تو همه رختم ستدی تو چه دهم باج ستان را ۱۱. ز شعاع مه تابان ز خم طره پیچان دل من شد سبک ای جان بده آن رطل گران را ۱۲. منگر رنج و بلا را بنگر عشق و ولا را منگر جور و جفا را بنگر صد نگران را ۱۳. غم را لطف لقب کن ز غم و درد طرب کن هم از این خوب طلب کن فرج و امن و امان را ۱۴. بطلب امن و امان را بگزین گوش گران را بشنو راه‌دِهان را؛ مگشا راهِ دَهان را