نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۱۴۶۲ | صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۱۴۶۲ صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-1462 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=pumy8uG_kM8&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=40 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم وانگه همه بت‌ها را در پیش تو بگدازم ۲. صد نقش برانگیزم با روح درآمیزم چون نقش تو را بینم در آتشش اندازم ۳. تو ساقی خماری یا دشمن هشیاری یا آنک کنی ویران هر خانه که می سازم ۴. جان ریخته شد بر تو آمیخته شد با تو چون بوی تو دارد جان جان را هله بنوازم ۵. هر خون که ز من روید با خاک تو می گوید با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم ۶. در خانه آب و گل بی‌توست خراب این دل یا خانه درآ جانا یا خانه بپردازم