نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۳۳۹ | سماع آرام جان زندگان‌ست

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۳۳۹ سماع آرام جان زندگان‌ست در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-339 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=tO8DAcy3wUQ&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=46 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. سماع آرام جان زندگان‌ست کسی داند که او را جانِ جان‌ست ۲. کسی خواهد که او بیدار گردد که او خفته میان بوستان‌ست ۳. ولیک آن کاو به زندان خفته باشد اگر بیدار گردد در زیان‌ست ۴. سماع آن جا بکن کآن جا عروسی‌ست نه در ماتم که آن جای فغان‌ست ۵. کسی کاو جوهر خود را ندیده‌ست کسی کآن ماه از چشمش نهان‌ست ۶. چنین کس را سماع و دف چه باید‌؟ سماع از بهر وصل دلستان‌ست ۷. کسانی را که روشان سوی قبله‌ست سماع این جهان و آن جهان‌ست ۸. خصوصاً حلقه‌ای کاندر سماعند همی گردند و کعبه در میان‌ست ۹. اگر کآن شکر خواهی همان جاست ور انگشت شکر خود رایگان‌ست