ناگهانیّات ۱

در سراسر متن، مرز میان «من» و «تو» فرومی‌ریزد. آن‌جا که می‌گوید: «آدمیزاد از دیدار خودش جز شرمساری چیزی عایدش نمی‌شود»، ناگهان روشن می‌شود که شاید تمام این گفت‌وگو در حقیقت مکالمه‌ای با خویشتن باشد. «...

اما ضربهٔ اصلی در پایان فرود می‌آید. ناگهان مخاطب دیگر صرفاً یک معشوق نیست. او به «حافظه» تبدیل می‌شود. راوی پاییز را تهدید می‌کند، زمان را تهدید می‌کند و حتی حافظه را نیز تهدید می‌کند. گویی می‌گوید: ...

این نوشته شرحِ عبور از عرفانِ کتابخانه‌ای به عرفانِ زخمیِ زیستن است؛ جایی که انسان پس از گم کردن محبوب، دانایی و حتی خویش، ناگهان خود را در میان «صد هزار دریا» می‌یابد....

این متن یک مونولوگ درونی قدرتمند، پاره پاره و پر از تناقض است که به شکلی مدرن، حال و هوای غزلهای عاشقانه و عارفانهٔ قرن هفت و هشت را بازتولید میکند. راوی با «خودی» سخن میگوید که :۱. برساخته (نقد رمانت...