مخدوش

این متن یک مونولوگ درونی قدرتمند، پاره پاره و پر از تناقض است که به شکلی مدرن، حال و هوای غزلهای عاشقانه و عارفانهٔ قرن هفت و هشت را بازتولید میکند. راوی با «خودی» سخن میگوید که :

۱. برساخته (نقد رمانتیسم کلاسیک)

و

۲. حرکت به مثابهٔ ماهیت (فلسفهٔ سکون و سفر)