روز هایی پس از این روز ها

در سراسر متن، مرز میان «من» و «تو» فرومی‌ریزد. آن‌جا که می‌گوید: «آدمیزاد از دیدار خودش جز شرمساری چیزی عایدش نمی‌شود»، ناگهان روشن می‌شود که شاید تمام این گفت‌وگو در حقیقت مکالمه‌ای با خویشتن باشد. «تو» صورتِ دیگرِ «من» است؛ منی که آرمانی‌تر، دورتر و مقدس‌تر شده است.