۱۵_ ابله محله

این بخش از ابله محله یکی از عمیق‌ترین تأملات کریستیان بوبن درباره «پایان» است؛ اما او پایان را به معنای نابودی نمی‌بیند، بلکه آن را آستانه‌ای برای دگرگونی می‌داند.

وقتی می‌گوید:«شما چیزی را می‌پذیرید یا بهتر بگویم، آن چیز شما را می‌پذیرد»

در واقع از لحظه‌ای حرف می‌زند که دیگر انسان در برابر یک واقعیت مقاومت نمی‌کند. پایان یک رابطه، یک دوره از زندگی، یک رؤیا، یک جوانی، یا حتی تصویری که از خودمان داشته‌ایم. در اینجا پایان چیزی نیست که ما انتخابش کنیم؛ گاهی اوست که ما را انتخاب می‌کند و به درون خود می‌کشد.

سپس می‌گوید «هر چه را که پایان لمس می‌کند رنگ تیره‌ای به خود می‌گیرد.»

زیرا پایان همیشه با اندوه همراه است. حتی اگر اتفاقی لازم و درست باشد، باز هم نوعی سوگواری در آن نهفته است. ما چیزی را از دست می‌دهیم؛ بخشی از هویت‌مان، عادت‌هایمان، یا تصوری که از آینده داشته‌ایم.

اما جمله کلیدی اینجاست> «چیزی به اتمام می‌رسد و این چیز خود شما هستید.»

بوبن نمی‌گوید فقط یک اتفاق تمام می‌شود؛ می‌گوید «شما» تمام می‌شوید. یعنی آن نسخه‌ای از شما که در آن مرحله از زندگی وجود داشت، دیگر ادامه پیدا نمی‌کند. هر پایان، مرگ کوچکی برای یک «خودِ قدیمی» است.

و بعد روشن‌ترین بخش متن: «اگر نتوانید حدس بزنید که در آنچه پایان می‌پذیرد چیز دیگری آغاز می‌شود، احتمالاً نگران‌کننده خواهد بود.»

ترس ما از پایان، اغلب از این باور می‌آید که پایان یعنی خلأ. اما بوبن می‌گوید پایان در حقیقت پوست‌اندازی است. همان‌طور که غروب، مقدمه شب است و شب مقدمه سپیده‌دم؛ پایان نیز همزمان حامل یک آغاز پنهان است.

در زبان وجودیِ بوبن، زندگی خطی نیست که ناگهان قطع شود؛ شبیه رودخانه‌ای است که پیوسته شکل عوض می‌کند. هر بار که چیزی در ما می‌میرد، امکان تولد چیزی دیگر فراهم می‌شود.

شاید بتوان این بخش را چنین خلاصه کرد:

رنجِ پایان از خود پایان نیست؛ از ناتوانی ما در دیدنِ آغازِ پنهان در دل آن است.

وقتی فقط مرگ یک فصل را می‌بینیم، می‌ترسیم؛ اما وقتی امکان فصل بعدی را هم ببینیم، پایان دیگر دشمن ما نیست، بلکه معلم دگرگونی می‌شود.

ترانه پایانی : A Lovers guide از گروه DangShow