۱۲_ابله محله

.......

بوبن جهان را بر اساس یک قانون قدیمی و نامکتوب بازتعریف می‌کند: هرکس بیشتر دارد، هم‌زمان کمتر هم دارد. این قانون نه اخلاقی است و نه اجتماعی، بلکه هستی‌شناسانه است؛ نگاهی که زندگی و مرگ را از هم جدا نم...

در این بخش از «ابله محله»، بوبن بار دیگر نوشتن را نه به‌عنوان مهارت یا استعداد، بلکه به‌مثابه واکنشی ناگزیر به زندگی و رنج تصویر می‌کند؛ راوی می‌خواهد در برابر لبخند، هدیه بدهد، اما درمی‌یابد که هدیه ...

در این بخش از «ابله محله»، کریستین بوبن عشق را نه به‌عنوان احساس یا اعتراف زبانی، بلکه به‌مثابه توانایی دیدن دیگری تعریف می‌کند؛ دیدنی که خود به‌تنهایی کافی است و نیازی به توضیح ندارد. دوست‌داشتن در ج...

این بخش ستایشی است از ضعف، کندی و ندانستن؛ ارزش‌هایی که در جهان مدرن سرکوب شده‌اند. ابله با نخواستن، با ندانستن و با نگاه‌کردن، به نوعی دانایی شهودی دست پیدا می‌کند؛ دانایی‌ای که از جنس عشق، سکوت و ح...

این بخش با جمله‌ای درباره‌ی خطر فکر کردنِ زیاد شروع می‌شود؛ اما نه به معنای ضدعقل‌بودن. بوبن می‌گوید مشکل از جایی شروع می‌شود که فکر جای دیدن را می‌گیرد. انسان به‌جای اینکه چیزی را تجربه کند، فوراً آن...

این گفت‌وگو در ظاهر ساده و روزمره است، اما در لایه‌ی زیرین، پرسشی عمیق درباره‌ی هویت مطرح می‌کند. پرسش «اسم شما چیست؟» در این متن، سؤال شناسنامه‌ای نیست؛ تلاشی است برای دست‌یافتن به حقیقت وجودی انسان....

این بخش از متنِ کریستین بوبن، یکی از نمونه‌های بسیار خالصِ نوشتار اوست جایی که «امر عاطفی»، «راز» و «تماشا» به هم گره می‌خورند.این متن درباره‌ی حق انسان برای داشتن ناحیه‌ای دست‌نخورده است؛ جایی که نه ...

این بخش از «ابله محله» بوبن نسبت حقیقت با آموزش، زبان، و ایمان کودکانه است بوبن می‌گوید: آموزش، اگر خیال را حذف کند، حقیقت را هم حذف می‌کند شک، اگر زنده باشد، به ایمان نزدیک‌تر است تا به انکار حقیقت، ...