بکتاش آبتین | موريانه‌ای با دندان‌های شیری

▨ نام شعر: موريانه ای با دندان های شیری

▨ شاعر: بکتاش آبتین

▨ با صدای: بکتاش ابتین

♬ از آلبوم: او یک فرشته بود

♬ پالایش و تنظیم از بنده نیست

ــــــــــــــــ

بر چراغی روشن

اتاقی تاریک حکم می‌کند

و بر اتاقی تاریک

میله‌هایی عمودی

که قانون را به دستانم وصله می‌زند.

حوصله کن- لب‌های لرزان- آویزان

حوصله کن

می‌دانم، می‌دانی باتوم

دستان میله‌ها را

بالا می‌آورد - پایین می‌آورد

بالا می‌آورم - پایین می‌آورم

آکاردئونم

صدای قشنگم را گوش کن

و در آغاز کلمه بود

قا - نون

قا - ضی

قا - رون

قایم‌موشک‌بازی.

آکاردئونم

و از درد کش می‌آیم.

ناگهان در دهانِ خودم

مشتم

و دندان ساییدن بر لحظاتی دمر

یعنی شلاق برای تنی لخت

زخم آورده

و آورده‌اند که طوطیان شکرشکنِ شیرین‌گفتار

هزار بار برگه‌ها را نوشته‌اند

و اعتراف کرده‌اند

پیراهنی که بر دار می‌رقصید

دستی در آستینِ میت نداشت

و جنازه

برادر، دست از سرِ این میت بردار!

و...

و در آغاز کلمه بود

و برادر 

در معنای پیراهن سفید و 

یقۀ سه‌سانتی نبود

و هابیل

اصلا نبود

و در پایان

من بودم

گودالی در تنم

و موریانه‌های گرسنه

با دندان‌های شیری

در کفنم!

▨ 

بکتاش آبتین

از مجموعه شعر «در میمونِ خودم پدربزرگم»