مشاهده در ساینس یکی از بنیادی‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین مفاهیم علم است؛ مفهومی که اغلب ساده انگاشته می‌شود، اما در واقع در قلب تولید دانش علمی قرار دارد. برخلاف تصور رایج، مشاهده در علم صرفاً «دیدن» یا ثبت منفعلانه پدیده‌ها نیست، بلکه فرایندی فعال، نظریه‌بار و وابسته به چارچوب‌های ذهنی مشاهده‌گر است. آنچه یک دانشمند می‌بیند، همواره تحت تأثیر پیش‌فرض‌ها، مدل‌های ذهنی، ابزارهای مفهومی و حتی زبان علمی او شکل می‌گیرد.

در ساینس، مشاهده بدون سؤال معنا ندارد. هر مشاهده پاسخی است به یک پرسش پنهان یا آشکار. از همین‌رو، داده‌های مشاهده‌ای هرگز کاملاً خنثی نیستند و همواره در تعامل با فرضیه‌ها تفسیر می‌شوند. تاریخ علم نشان می‌دهد که تغییر پارادایم‌ها اغلب نه به دلیل داده‌های جدید، بلکه به سبب «دیدن متفاوت همان داده‌ها» رخ داده است.

در این پادکست تلاش می‌شود مفهوم مشاهده از سطح کتاب‌های درسی فراتر رود و به‌عنوان یک الگوریتم ذهنی مورد بررسی قرار گیرد؛ الگوریتمی که تعیین می‌کند چه چیزی دیده شود، چه چیزی نادیده بماند و چگونه واقعیت علمی ساخته شود. فهم عمیق مشاهده، گامی اساسی برای آموزش علمی، تفکر انتقادی و پرورش ذهن دانشمندانه است.