پارادایم نوین در اتیولوژی خودکش

خودکشی همواره به عنوان یکی از پیچیده‌ترین و تراژیک‌ترین پیامدهای سلامت عمومی شناخته شده است. برای دهه‌ها، مدل غالب بر این پیش‌فرض استوار بود که رفتار خودکشی، تظاهر نهایی یک اختلال روان‌پزشکی درمان‌نشده، به‌ویژه افسردگی اساسی (MDD) است. منطق بالینی حاکم ساده بود: «افسردگی را درمان کنید تا خودکشی کاهش یابد.» با این حال، علی‌رغم پیشرفت‌های درمانی، نرخ خودکشی در بسیاری از جوامع همچنان روندی صعودی دارد که نشان‌دهنده وجود یک «حلقه مفقوده» است.

داده‌های اپیدمیولوژیک نشان می‌دهند که بخش قابل‌توجهی از افرادی که بر اثر خودکشی جان خود را از دست می‌دهند، هیچ سابقه ثبت‌شده‌ای از تعامل با سیستم سلامت روان یا حتی افکار خودکشی نداشته‌اند. تا پیش از این، تصور می‌شد این گروه قربانیان «افسردگی پنهان» هستند. اما ظهور فناوری‌های نوین ژنومیک این پارادایم را به چالش کشیده است. پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند که نیمی از مرگ‌های ناشی از خودکشی در افرادی رخ می‌دهد که نه تنها تشخیص بالینی افسردگی ندارند، بلکه از نظر ژنتیکی نیز «ریسک پایین‌تری» برای ابتلا به افسردگی دارند. این یافته‌ها پیشنهاد می‌کنند که ما با یک مسیر بیولوژیک کاملاً متمایز روبرو هستیم.

این گزارش جامع ۱۵۰۰۰ کلمه‌ای، با هدف واکاوی دقیق این هشدار ژنتیکی تدوین شده است. ما پروفایل بیولوژیک، بالینی و محیطی این گروه نادیده گرفته شده (SD-N) را بررسی می‌کنیم. درک این تمایز حیاتی است، زیرا استراتژی‌های فعلی که بر محور «درمان افسردگی» می‌چرخند، برای نجات جان افرادی که اصولاً افسرده نیستند، ناکارآمد خواهند بود.