غزل و تعبیر شماره 130 - غزل شماره 130

غزل شماره 130: سحر بلبل حکايت با صبا کرد که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد از آن رنگ رخم خون در دل افتاد و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد غلام همت آن نازنينم که کار خير بی روی و ريا کرد من از بيگانگان ديگر ننالم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد گر از سلطان طمع کردم خطا بود ور از دلبر وفا جستم جفا کرد خوشش باد آن نسيم صبحگاهی که درد شب نشينان را دوا کرد نقاب گل کشيد و زلف سنبل گره بند قبای غنچه وا کرد به هر سو بلبل عاشق در افغان تنعم از ميان باد صبا کرد بشارت بر به کوی می فروشان که حافظ توبه از زهد ريا کرد وفا از خواجگان شهر با من کمال دولت و دين بوالوفا کرد تعبیر غزل 130: اعتماد بیش از اندازه به فردی باعث شده دچار خسران شده و آسیب ببینید. ظاهربینی شما دلیل این مسئله است و پشیمانی سودی نخواهد داشت. از دروغ و فریب دیگران حذر کنید که راه به جایی نخواهید برد. اگر باطن خود را جلا دهید خداوند نیز دست شما را گرفته و مشکلات برطرف خواهد شد. قناعت پیشه کنید و دوستان صدیق را از دشمنان دورو بشناسید. سر عهدی که با خداوند می بندید بمانید تا به مقام و شوکت برسید.