غزل و تعبیر شماره 264 - غزل شماره 264

غزل شماره 264: خيز و در کاسه زر آب طربناک انداز پيشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز عاقبت منزل ما وادی خاموشان است حاليا غلغله در گنبد افلاک انداز چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است بر رخ او نظر از آينه پاک انداز به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم ناز از سر بنه و سايه بر اين خاک انداز دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست از لب خود به شفاخانه ترياک انداز ملک اين مزرعه دانی که ثباتی ندهد آتشی از جگر جام در املاک انداز غسل در اشک زدم کاهل طريقت گويند پاک شو اول و پس ديده بر آن پاک انداز يا رب آن زاهد خودبين که بجز عيب نديد دود آهيش در آيينه ادراک انداز چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ وين قبا در ره آن قامت چالاک انداز تعبیر غزل 264: پیوسته افکار و کلام منفی دارید و دچار غم و اندوه زیادی شده اید، ناامیدی و یاس را کنار گذاشته و غم به دل راه ندهید که غصه خوردن برای چیزهای فانی بیهوده است. برای آرامش دل و شفای روح باید به سمت خدا بروید و از عبادت غافل نشوید. شک و بدبینی را کنار گذاشته و آینه دل را جلا دهید. برای رسیدن به مراد دل صبوری لازم است.