غزل و تعبیر شماره 125 - غزل شماره 125

غزل شماره 125: شاهد آن نيست که مويی و ميانی دارد بنده طلعت آن باش که آنی دارد شيوه حور و پری گر چه لطيف است ولی خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد چشمه چشم مرا ای گل خندان درياب که به اميد تو خوش آب روانی دارد گوی خوبی که برد از تو که خورشيد آن جا نه سواريست که در دست عنانی دارد دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی آری آری سخن عشق نشانی دارد خم ابروی تو در صنعت تيراندازی برده از دست هر آن کس که کمانی دارد در ره عشق نشد کس به يقين محرم راز هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد با خرابات نشينان ز کرامات ملاف هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد مرغ زيرک نزند در چمنش پرده سرای هر بهاری که به دنباله خزانی دارد مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش کلک ما نيز زبانی و بيانی دارد تعبیر غزل 125: خودتان را اسیر صورت و ظاهر خوشی های دنیا نکنید. بسیاری از ظواهر صرفا پوسته زیبا هستند و چیزی که در دل پوسته قرار دارد ممکن است به زیبایی ظاهرش نباشد. فریب آن را نخورید و به جای صورت در پی سیرت باشید و باطن را زیبا کنید. هر کسی محرم اسرار نیست، در انتخاب مشاور دقت کنید و راز پنهان دل را به نااهل نگویید. کبر و غرور عاقبت خوبی برایتان نخواهد داشت. توصیه های دوستان شفیق را آویزه گوش کنید.