در فصل پانزدهم، روند درمان کاترین به مرحلهای بسیار آرام و روشن میرسد. او دیگر نهتنها از زندگیهای گذشته، بلکه از ارتباط مستقیمتر با استادان سخن میگوید. اینبار پیامها کمتر حول رنج و کارماست و بیشتر بر معنای زندگی و هدف حضور در زمین تمرکز دارد.
استادان توضیح میدهند که زندگی زمینی همچون مدرسهای است که روح برای یادگیری عشق، مهربانی، و همدلی در آن حضور مییابد. رنجها، چالشها و حتی روابط دشوار، همه بخشی از طرحی بزرگتر هستند.
یکی از عمیقترین پیامها این است:
«هر عملی که با عشق انجام شود، حتی کوچکترینش، ارزشمندتر از بزرگترین کارهای بدون عشق است.»کاترین پس از این جلسه احساس آرامش و سبکی بیشتری دارد و دکتر وایس هم به این نتیجه میرسد که شفای واقعی زمانی رخ میدهد که بیمار به این آگاهی برسد که روحش جاودانه است و هدفی فراتر از این زندگی دارد.
اولین نفر کامنت بزار
تمامی حقوق این وبسایت متعلق به شنوتو است