استادان بسیار، زندگی های بسیار (فصل دوازدهم)

در فصل دوازدهم، جلسات هیپنوتراپی کاترین به سطحی آرام‌تر اما ژرف‌تر وارد می‌شود. او در این جلسه وارد یک زندگی گذشته متفاوت می‌شود که در آن نقش انسانی معمولی را دارد؛ بدون حادثه خاص، اما با تأملات درونی زیاد. این فصل بیشتر بر فضای بین زندگی‌ها متمرکز است تا خود زندگی فیزیکی.

در این فضا، استادان باز هم پیام‌هایی ارائه می‌دهند — اما این‌بار پیام‌هایی عمیق‌تر درباره عشق، پذیرش، و درک قوانین جهان. آن‌ها توضیح می‌دهند که بسیاری از رنج‌های انسان‌ها از نپذیرفتن آن چیزی است که هست. اگر انسان‌ها بتوانند با نگاهی آرام، متواضع و پذیرا با رویدادهای زندگی برخورد کنند، مسیر رشد روحی‌شان سریع‌تر و هموارتر خواهد بود.

در بخشی از پیام استادان آمده است:

«وظیفه‌ی ما قضاوت نیست، بلکه تجربه و یادگیری‌ست. اگر عشق را در دل نگه‌دارید، حتی تاریکی هم تبدیل به معلم می‌شود.»

این فصل نوعی بازتاب آرام و درونی از فصل‌های پرحادثه قبل است؛ مکثی برای تفکر درباره‌ی معنای واقعی عشق، بخشش و پذیرش.