33. رفت

تاکی عبوس به یک کاج حسادت می‌کرد......

ما پیل تنیم و همه جایمان پر از زخم......

زلیخا یوسفش را مست و حیران دیده بود ......

زایید همان روز کلامی و ندانست ......

من دریا زده را موج چه کاری دارد......

دلم می‌سوزد ای دل، آشیانت پر ز درد......

در میان شاعران، جمعی نشسته بی امان......

ترتیب مرا هم بدهید نوبت اگر شد ......

اگر از جاده حسرت، به خداوند رسیداین زلیخاست که با اشک به لبخند رسید......