نقدِ حالِ ما: دلگفته‌ای بر غزلی از شمس | غزل ۱۸۲۱ | آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن

دلگفته، شرح و تفسیر غزل شمس از مولانا با فربُد بهبهانی غزل مولانا از دیوان شمس تبریزی: غزل ۱۸۲۱ آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن در این اپیزود، دلگفته‌ای بر غزلی از مولانا را می‌شنوید؛ شرح و تفسیری از دل برای غزل شمس، با نگاهی عاشقانه، نمادین، و درونی. این مجموعه برای کسانی است که می‌خواهند غزل‌های مولانا و غزلیات شمس را نه فقط به صورت معنی واژه به واژه، بلکه به عنوان راهی برای نزدیک شدن به حس و حال عشق، امید، شوق، معشوق‌شناسی، عاشق‌شناسی، و شناخت راه عشق تجربه کنند. در این دلگفته‌ها، غزل شمس و شعر مولانا بیشتر از زاویه حس و حال قلبی خوانده می‌شود. هدف، شرح ادبی خشک یا بررسی صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه پیدا کردن راهی است برای شنیدن صدای عشق در غزل مولانا و لمس فضای معنوی دیوان شمس تبریزی. وبسایت: https://molanatafsir.com صفحه این غزل: https://molanatafsir.com/pages/shams/index.html#ghazal-1821 یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=mplskYdIbQg&list=PLznfYVVnAWnr4SarhZp1FThSbvIElTcEB&index=9 تلگرام: https://t.me/Naghde_Hale_Ma متن غزل: ۱. آب حیات عشق را در رگ ما روانه کن آینه صبوح را ترجمه شبانه کن ۲. ای پدر نشاط نو بر رگ جان ما برو جام فلک نمای شو وز دو جهان کرانه کن ۳. ای خردم شکار تو تیر زدن شعار تو شست دلم به دست کن جان مرا نشانه کن ۴. گر عسس خرد تو را منع کند از این روش حیله کن و ازو بجه دفع دهش بهانه کن ۵. در مثل است کاشقران دور بوند از کرم ز اشقر می کرم نگر با همگان فسانه کن ۶. ای که ز لعب اختران مات و پیاده گشته‌ای اسپ گزین فروز رخ جانب شه دوانه کن ۷. خیز کلاه کژ بنه وز همه دام‌ها بجه بر رخ روح بوسه ده زلف نشاط شانه کن ۸. خیز بر آسمان برآ با ملکان شو آشنا مقعد صدق اندرآ خدمت آن ستانه کن ۹. چونک خیال خوب او خانه گرفت در دلت چون تو خیال گشته‌ای در دل و عقل خانه کن ۱۰. هست دو طشت در یکی آتش و آن دگر ز زر آتش اختیار کن دست در آن میانه کن ۱۱. شو چو کلیم هین نظر تا نکنی به طشت زر آتش گیر در دهان لب وطن زبانه کن ۱۲. حمله شیر یاسه کن کله خصم خاصه کن جرعه خون خصم را نام می مغانه کن ۱۳. کار تو است ساقیا دفع دوی بیا بیا ده به کفم یگانه‌ای تفرقه را یگانه کن ۱۴. شش جهت است این وطن قبله در او یکی مجو بی وطنی است قبله گه در عدم آشیانه کن ۱۵. کهنه گر است این زمان عمر ابد مجو در آن مرتع عمر خلد را خارج این زمانه کن ۱۶. ای تو چو خوشه جان تو گندم و کاه قالبت گر نه خری چه که خوری روی به مغز و دانه کن ۱۷. هست زبان برون در حلقه در چه می شوی در بشکن به جان تو سوی روان روانه کن