درس بیستم --- صحبت در مورد آینده -- جملات شرطی

در این درس می‌خواهیم یاد بگیریم چطور درباره موقعیت‌های فرضی آینده صحبت کنیم. آیا این موقعیت‌ها احتمال وقوع دارند یا بعید هستند؟ ساختارهای متفاوتی برای بیان هرکدام وجود دارد که امروز آن‌ها را بررسی می‌کنیم.

اگر اتفاق آینده محتمل باشد (Likely to Happen)

وقتی فکر می‌کنیم چیزی در آینده احتمال وقوع بالایی دارد، از این ساختارها استفاده می‌کنیم:

۱. استفاده از "what if" + زمان حال

What if it rains tomorrow?

(چه می‌شود اگر فردا باران ببارد؟)

در اینجا باران آمدن محتمل است.

۲. استفاده از "suppose" / "supposing" + زمان حال

Suppose you miss the bus. What will you do?

(فرض کن اتوبوس را از دست بدهی. چه کار می‌کنی؟)

۳. استفاده از "in case" + زمان حال

I'll take an umbrella in case it rains.

(چتر می‌برم در صورتی که باران ببارد.)

اینجا اقدام پیشگیرانه برای یک احتمال واقعی انجام می‌شود.

اگر اتفاق آینده بعید باشد (Unlikely to Happen)

وقتی چیزی در آینده امکان دارد اما بعید است، از این ساختارها استفاده می‌کنیم:

۱. استفاده از "what if" + زمان گذشته

What if you won the lottery? What would you do?

(چه می‌شود اگر در لاتری برنده شوی؟ چه کار می‌کنی؟)

برنده شدن در لاتری احتمال کمی دارد.

۲. استفاده از "suppose" + زمان گذشته

Suppose you met a famous celebrity. How would you react?

(فرض کن یک سلبریتی معروف را ملاقات کنی. چه واکنشی نشان می‌دهی؟)

۳. استفاده از "just in case" + زمان حال