۱۷_ ابله محله

این بخش از زیباترین فرازهای ابله محله است، زیرا در تقابل کامل با جهان فروشندگان و بازاریابان قرار می‌گیرد.

در بخش قبلی، ارزش زندگی در «داشتن»، «فروختن» و «متقاعد کردن» تعریف می‌شد؛ اما اینجا ارزش زندگی در «دیدن»، «شنیدن» و «دوست داشتن» نهفته است. بوبن یادآوری می‌کند که مهم‌ترین چیزهای زندگی نه قابل خریدن‌اند و نه قابل فروختن.

وقتی راوی می‌گوید «زندگی هدیه‌ای است که هر روز صبح روبان‌های دور آن را باز می‌کنم»، زندگی را نه یک پروژه برای موفق شدن، بلکه یک موهبت می‌بیند. هر روز فرصتی تازه برای کشف است، نه تکرار ملال‌آور دیروز. انسان قرار نیست زندگی را فتح کند؛ قرار است آن را بگشاید و ببیند.

تصویر «گوهر» نیز بسیار مهم است. گوهر نهایی زندگی برای راوی نه ثروت است، نه موفقیت و نه شهرت؛ بلکه «ژه» است که کنار تخت لبخند می‌زند. یعنی معنای زندگی در یک حضور انسانی، در عشق و در رابطه‌ای زنده آشکار می‌شود. گویی پس از یک روز کامل، ارزشمندترین چیزی که کشف می‌شود حضور دیگری است.

در نگاه بوبن، خوشبختی حاصل دستاوردهای بزرگ نیست؛ حاصل توانایی دیدن زیبایی‌های ساده‌ای است که اغلب از کنارشان عبور می‌کنیم. لبخند یک انسان محبوب می‌تواند گوهری باشد که تمام روز را معنا می‌کند.

خلاصه: این بخش زندگی را هدیه‌ای روزانه می‌داند که ارزشش نه در موفقیت و مالکیت، بلکه در توانایی دیدن، شنیدن، دوست داشتن و کشف حضورِ عشق در ساده‌ترین لحظه‌هاست. ژه نماد همان عشقی است که به زندگی معنا و درخشش می‌بخشد.

آهنگ پایانی : Fill in the blank از Dang Show