تحلیل جامع پاتوفیزیولوژیک و بالینی انتریت منطقه‌ای (بیماری کرون)

بیماری کرون که در ادبیات کلاسیک پزشکی با نام انتریت منطقه‌ای (Regional Enteritis) شناخته می‌شود، یکی از پیچیده‌ترین اختلالات التهابی دستگاه گوارش است که به دلیل ماهیت مزمن، پیشرونده و پتانسیل تخریبی بالا، چالش‌های بی‌شماری را برای سیستم‌های بهداشتی و درمانی ایجاد کرده است. این وضعیت که نخستین بار در سال ۱۹۳۲ توسط بوریل کرون و همکارانش به عنوان یک بیماری محدود به ایلئوم ترمینال توصیف شد، اکنون به عنوان یک فنوتیپ گسترده شناخته می‌شود که قادر است هر نقطه‌ای از مجرای گوارشی را از حفره دهان تا ناحیه پری‌آنال درگیر سازد. انتریت منطقه‌ای در واقع تظاهری از یک پاسخ ایمنی نامنظم و مداوم است که در افراد واجد شرایط ژنتیکی، تحت تأثیر محرک‌های محیطی و تغییرات میکروبیوتای روده برانگیخته می‌شود.

تفاوت بنیادین این بیماری با سایر شکل‌های التهاب روده، در الگوی تهاجم بافتی آن نهفته است. در حالی که بسیاری از التهاب‌ها سطحی باقی می‌مانند، انتریت منطقه‌ای با ویژگی "ترانس‌مورال" (Transmural) یا تمام‌جداری شناخته می‌شود؛ به این معنا که التهاب تنها به مخاط محدود نشده و به لایه‌های عمقی‌تر شامل زیرمخاط، لایه‌های عضلانی و در نهایت سروز نفوذ می‌کند. این عمق نفوذ، منشأ اصلی عوارض ساختاری نظیر فیستول‌ها، تنگی‌ها و آبسه‌ها است که در ادامه این گزارش به تفصیل مورد بحث قرار خواهند گرفت.